Details

van een Pièrlôt ... klik hier om terug te gaan Grafics

Louise Pierlot

Dochter van 04o

05 | 1946-2004

 
Nadat ik acht jaar lang purser ben geweest en een tijd van veel reizen en genieten heb meegemaakt, ben ik met een Italiaan getrouwd. We woonden dertig jaar lang in Zuid-Italie en leidden het luxe en vrije leventje van ware levensgenieters.
Dit veranderde in 1997 toen ik naar Nederland kwam om mijn ouders te verzorgen die de ziekte van Alzheimer hadden en nog zelfstandig woonden. In 2000 zijn ze vlak na elkaar gestorven en mijn man, die kanker had, heeft helaas ook niet lang meer geleefd. In n keer had ik veel te verwerken en te regelen.
Ik was 56 jaar en zelfstandig ondernemer. Toen ik dacht alles een beetje voor elkaar te hebben, werd ik eind 2002 - na het eten van mosselen - ineens geel. De arts dacht dat het voedselvergiftiging was maar ik werd voor alle zekerheid getest op hepatitis. A en B was het niet, het was C, waar ik zelf nog nooit van had gehoord. De huisarts verwees me door naar een internist in Haarlem die een leverpunctie deed en fotos liet maken. Hij kon niets voor mij doen en stuurde me door naar het Erasmus MC in Rotterdam, waar ze met bepaalde inspuitingen met Interferon het virus konden bestrijden. Toen begon voor mij de ellende en de keiharde waarheid. Dit virus kon wel dertig jaar in de bloedbaan blijven zitten. In mijn geval was het al zo erg dat door cirrose en littekenweefsel mijn lever nog maar voor 30 procent werkte. Men begon over transplantatie, maar daar wilde ik in het begin niets van horen. Het was f de kans grijpen f nog maar een jaar of drie leven. Ik ging uiteindelijk voor de kans maar niet helemaal overtuigd van de noodzaak; ik kon het altijd nog afzeggen? Alle benodigde onderzoeken werden gedaan en alle andere organen waren in een goede conditie voor transplantatie. In augustus 2003 kwam ik op de wachtlijst.
Was ik wel voldoende gemotiveerd? Ik had geen echtgenoot en familie meer - mijn steunpunten waren weg - en mijn vrienden zaten in Itali. Hier had ik niemand, ik was helemaal op mezelf aangewezen. En dan moet je het ook allemaal zelf zien te redden. Tot een halfjaar geleden voelde ik me nog gezond. Ik was alleen moe en had af en toe een dikke buik. En nu ben ik erg ziek en knaagt de hepatitis C iedere dag een stukje lever weg. Toen mijn lichaam het voedsel niet meer kon opnemen, gingen mijn reserves eraan. Hoe lang houdt een lichaam dat vol?
Ik ging steeds meer achteruit en voelde me een vrouw van 80! Ik moest de sport en mijn onafhankelijkheid opgeven en ik regelde alles voor het geval dat het slechter met me zou gaan. Thuiszorg, hulpverlening, adressen voor kant en klare maaltijden, alles had ik geregeld maar vooral het psychische was te zwaar om alleen te dragen. Ik ging opnieuw twijfelen of ik die transplantatie wel wilde. Immers, het leven had me alle positieve dingen al gegeven die ik wenste, het kon alleen maar slechter worden. Je wordt ouder en raakt afhankelijk van anderen. Het reizen kan ik wel vergeten, maar ik houd nog te veel van het leven en met die kracht vecht ik door, al heb ik het er erg moeilijk mee.
Toen kwam in juni het bericht dat er een lever beschikbaar was; snel inpakken en wegwezen. Als een robot deed ik alles wat ik doen moest. Toen ik aankwam in het ziekenhuis bleek de lever toch niet goed en men wilde mij zomaar terugsturen, zonder enige uitleg waarom. Uiteindelijk heb ik zelf om een internist gevraagd. Daarna was er weer die twijfel toen ik thuiskwam: heel alleen in een donker huis en niemand die me opving! Dit was zon schokkende ervaring voor mij, dat de twijfel nu groter is dan ooit. Wie weet hoe ik reageer bij de volgende oproep.
Louise Pierlot (Op 17-10-2004 is Louise helaas overleden, de volgende oproep kwam niet meer..) Internetredactie STN 17 oktober 2004)
Zie Louis Gerardus Pierlot 1913.